Blog 2

Dat ene telefoontje

Mijn verhaal begon in 2020.

Het was augustus en ik was gewoon aan het werk toen mijn telefoon ging. Ik nam op, zei hallo… maar hoorde helemaal niks.

Nog een keer geprobeerd. Weer niks.

Dus ik dacht: rare verbinding, zal wel weer. Ik legde de telefoon neer en ging verder met waar ik mee bezig was.

Even later ging de telefoon opnieuw. Omdat ik iets in mijn rechterhand had, pakte ik hem deze keer met links op. Degene aan de lijn vroeg direct waarom ik had opgehangen.

Toen viel ineens het kwartje.

Ik hoorde rechts helemaal niks meer.

“Shit… oor verstopt,” dacht ik nog.

---

Dat blijkt dus iets anders te zijn

Er werd een afspraak gemaakt om mijn oor uit te spuiten. Dat leek logisch. Maar eenmaal daar bleek er helemaal geen vuil in mijn oor te zitten.

De dokter kwam erbij en zei vrij nuchter:

“U heeft waarschijnlijk plotselinge doofheid.”

Dat kwam wel even binnen.

Mij werd verteld dat het stressgerelateerd kon zijn. Maar in die tijd werd ook corona genoemd als mogelijke oorzaak. Helemaal duidelijk was het niet.

Wel moest ik een afspraak maken bij de KNO-arts in Harderwijk.

Dus daar gingen we dan.

---

“Leer er maar mee leven”

Eerst kreeg ik een gehoortest. Dat zou trouwens niet de laatste zijn, daar zouden er nog heel veel van volgen.

Daarna mocht ik binnenkomen voor de uitslag.

“U heeft schade aan uw rechter oor.”

Tja… dat had ik zelf inmiddels ook wel door.

“Daar is niks meer aan te doen meneer, leer er maar mee leven.”

Huh……

Geen uitleg.
Geen tips.
Geen begeleiding.

Dat was een klap in mijn gezicht, ik was toch bij de KNO arts?

---

Alsof het mijn eigen schuld was

Ik had dus eerder moeten komen!

Het schijnt dat je bij plotselinge doofheid direct actie moet ondernemen.

Dan krijg je prednison voorgeschreven en dan blijft de schade misschien beperkt.

Direct nadat mijn rechter oor doof was, had ik dat dus moeten doen en niet na drie dagen.

Alsof iedereen dat ook weet!

Nu was er volgens hen niets meer aan te doen.

Achteraf weet ik best dat artsen soms zakelijk moeten zijn, maar dit had ik niet verwacht.

Soort van eigen schuld, dikke bult en zo voelde het ook.

“Maak maar weer een afspraak als er veranderingen zijn.”

---

Nu is het genoeg geweest

Het was een drukke periode.

Zonder dat ik het echt doorhad — of misschien niet wilde doorhebben — had ik roofbouw op mezelf gepleegd.

Altijd doorgaan.
Altijd doorwerken.
Niet zeuren.

Tot je lichaam ineens zegt: nu is het genoeg geweest.

Het was ook nog coronatijd… maar of dat het was? Geen idee, ik voelde mij verre van lekker!

Na een black-out was het klaar en heb ik mij ziek gemeld.

De plotselinge doofheid had schade aangericht, toen nog niet wetende wat mij nog meer te wachten stond.

---

Bankhangen en nergens zin in hebben

En dus zat ik thuis.

Nou ja, lag ik thuis, want ik werd een professionele bankhanger, wel zonder popcorn hoor!

Nergens zin in.
Snel geïrriteerd.
Gewoon niet mezelf.
Het was gewoon een Burn- out

Dat bankhangen leverde mij ook nog eens een flinke slijmbeursontsteking op in mijn schouder, dus hup naar de fysio, zijn advies was, iets minder bankhangen zou beter voor mij zijn, oeps.

Na een paar weken thuiszitten kwam er ineens iets leuks voorbij: een puzzelrit door de polder, samen met de kleinkinderen.

Opdrachten doen, raadsels oplossen, lekker buiten zijn.

Mijn vrouw dacht eerst nog dat ik misschien niet mee zou willen. Maar juist daarom leek het mij goed om wel te gaan…. dus tjop tjop

Even eruit.
Even normaal doen.
Even opa zijn.

Ik had toen nog geen idee dat die middag mijn leven opnieuw volledig op z’n kop zou zetten.

Dat vertel ik in de volgende blog.

Daar begon namelijk mijn allereerste zware aanval.

En geloof mij… die vergeet ik nooit meer.

Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates: