Blog 3

Wat je moet weten over blog 3 is, dat dit het indringendste stuk is uit deze blog. Deze dag hebben wij al lang achter ons gelaten, maar ik zal deze dag toch moeten vermelden, om te vertellen hoe het begon.

Hierna zal ik een aanval van ménière niet meer in detail beschrijven.

---

Hypie en Tinie

Na een paar weken bankhangen, waren de tinnitus en hyperacusis ook gearriveerd, de schade van de plotselinge doofheid.

(de tinnitus die geluiden produceert, soms zacht, soms hard en hyperacusis die ongefilterd geluid binnen laat)

Tegenwoordig noemen we tinnitus (Tinie) en hyperacusis (Hypie), dat klinkt wat beter als de kinderen vragen, kom je een bakkie doen?… “nou vandaag even niet, Tinie is behoorlijk lastig.”

---

De puzzelrit die alles veranderde

Na weken thuis op de bank hangen voelde een puzzelrit als iets positiefs.

Even eruit.
Even lachen met de kleinkinderen.
Proberen niet moe te zijn, mij onzeker voelen of zorgen hebben.

Het was een puzzelrit door de polder met onderweg opdrachten en raadsels. Ik was de chauffeur, mijn vrouw deed samen met de kinderen de opdrachten.

Alles verliep eigenlijk prima.

Tot ineens, vanuit het niets, alles veranderde.

---

Een enorme knal in mijn hoofd

We waren onderweg naar de laatste opdracht toen ik ineens een enorme knal in mijn hoofd voelde.

Niet zomaar hoofdpijn. Echt een klap. Alsof er iets ontplofte.

Daarna kwamen direct heftige scheuten door mijn hoofd.

Ik schrok me kapot en zette de auto meteen aan de kant.

Binnen een paar tellen werd ik misselijk en duizelig. Ik wilde zo snel mogelijk naar buiten omdat ik het gevoel had dat ik geen controle meer had over mijn lichaam.

Maar buiten werd het niet beter.

Het voelde alsof de wereld om mij heen begon te draaien.

---

Je probeert je groot te houden

Wat op zo’n moment ook meespeelt, is dat je niet direct drama wilt maken. Zeker niet waar de kleinkinderen bij zijn.

Dus je probeert jezelf groot te houden.

“Het zal zo wel zakken.”

Maar dat gebeurde niet.

De hoofdpijn werd erger. De misselijkheid ook. En daar stonden we dan, midden in de polder.

Na een kwartiertje besloten we toch de rit af te maken. Nog één opdracht en dan naar huis.

Ik ging achterin zitten omdat dat iets beter voelde. Mijn vrouw en de kinderen deden de laatste opdracht terwijl ik mij ziek en misselijk voelde.

(we weten nu ook, dat je in zo’n geval nooit achter in de auto moet gaan zitten)

---

Ik wist niet meer wat boven of onder was

Onderweg naar het eindpunt moesten we opnieuw stoppen.

Alles draaide. Niet een beetje duizelig, maar alsof de complete wereld ronddraaide terwijl ik stil stond.

Ik zat op mijn knieën in de berm en viel telkens om omdat ik letterlijk niet meer wist wat boven of onder was.

Dat gevoel is bijna niet uit te leggen aan iemand die het nooit heeft meegemaakt.

Je lichaam werkt niet meer mee. Je hoofd raakt compleet in de war. En ondertussen voel je jezelf alleen maar zieker worden.

Gelukkig kwamen er andere deelnemers van de puzzelrit helpen. Uiteindelijk hebben ze mij weer in de auto gekregen zodat we naar huis konden.

---

Thuis begon het echte gevecht

Mijn vrouw kreeg me met veel moeite naar binnen op de bank. De kleinkinderen waren enorm geschrokken.

De surprise hebben de kinderen nog op kunnen halen met onze zoon, want zover waren wij zelf niet meer gekomen.

Ik lag ondertussen weer op de bank en werkelijk alles draaide.

Urenlang.

Heftige hoofdpijn.
Misselijkheid.
Overgeven.
Naar de wc.
Koud zweet.

(weet dat de ziekte van ménière in de loop der tijd milder wordt, de tijd van ziek zijn ook korter wordt)

Maar eerlijk gezegd denk ik nu soms ook aan degene die je moet helpen tijdens zo’n aanval.

Mijn vrouw moest iemand ondersteunen die totaal geen controle meer had over zijn lichaam.

En toch stond ze daar.

Mijn topper.

---

Van vier uur tot half elf

Het begon die middag rond vier uur.

Pas tegen half elf ’s avonds werd het langzaam rustiger.

Ik zat weer rechtop op de bank en mijn vrouw en ik keken elkaar aan.

“Kippensoepje dan maar?” Want iets versterkends was wel nodig, even bijkomen.

Daarna voorzichtig de trap op en naar bed en ik viel vrijwel direct in slaap.

Na zo’n aanval ben je compleet gesloopt. Het voelt alsof je urenlang tegen je eigen lichaam hebt gevochten.

De volgende ochtend kon ik nauwelijks normaal lopen. Zelfs traplopen was ineens een uitdaging geworden.

Wij hadden natuurlijk wel op internet gezocht naar de verschijnselen en wisten ook wel wat plotselinge doofheid tot gevolg kon hebben, maar je hoopt dat het niet is wat je denkt en dus maar weer naar de KNO-arts.

In de volgende blog vertel ik over het bezoek aan de KNO-arts.
Daar kreeg ik uiteindelijk de diagnose die mijn leven zou veranderen:

De ziekte van ménière!

Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates: