Blog 11

Weer onder de mensen

Het was goed toeven in ons nieuwe onderkomen.

Ik bloeide op.

Gewoon weer dagelijks onder de mensen zijn, praten, lachen, dingen samen regelen.

Niet alleen de mooie momenten delen, maar ook het verdriet.

Dat gaf verbinding.

Inmiddels is er al veel afgebouwd en opgeleverd.

Alles om ons heen wordt groener.

Het is goed om hier te wonen.

---

Minder oordoppen

De zoektocht bleef ondertussen doorgaan.

Zo kwam ik terecht bij een audicien die gespecialiseerd is in ménière, tinnitus en hyperacusis.

En dat nog wel vlak bij huis, dat was mazzel.

Eerst natuurlijk weer een gehoortest — daar keek ik inmiddels niet meer van op.

Maar dit keer werd er vooral goed gekeken naar mijn dagelijkse problemen.

De oordoppen die ik gebruikte tegen hyperacusis moest ik juist zo veel mogelijk uitlaten.

Waarom?

Omdat je anders steeds méér geluid buitensluit en je hersenen daar weer aan wennen.

Daardoor kan de overgevoeligheid juist erger worden.

Een gehoorapparaat was volgens haar nog steeds geen optie, omdat dat de hyperacusis alleen maar zou versterken.

Een gehoorapparaat om geluid te dempen bestaat ook, maar dat zie ik direct niet zo zitten, dan kunnen oordopjes ook in en uit als dat nodig is.

Het was weer verfrissend dat er iemand was die verder keek dan alleen de doofheid.

---

Nieuwe therapie

Ze verwees mij door naar Pento in Zwolle.

Dat was een keuze, waar ik eerst goed over na ging denken, maar mocht ik besluiten te gaan, dan was daar alvast de verwijsbrief.

Daar geven ze een behandeling die het oor niet afsluit, maar die de hyperacusis bestrijd met geluid.

Beetje bij beetje wordt het oor blootgesteld aan de geluiden waar je de meeste problemen mee hebt.

Ik stond nou niet direct te springen, want indirect kan zo’n behandeling een aanval van ménière uitlokken, niet door het geluid, maar door stress, spanning en angst, want er komt wel geluid binnen, wat je liever niet wilt.

Op dat moment had ik al een tijd geen aanvallen meer.

Dus heb ik die afspraak afgezegd.

---

Het ging goed… dacht ik

Eigenlijk ging het best aardig, met ups en downs natuurlijk.

Niet ieder feestje lukte, maar ik was zelfs twee keer uit eten geweest.
Ik hielp weer met kleine klusjes in ons appartementengebouw.

Dat gaf energie.

Maar daarna waren Hypie en Tinie altijd weer nadrukkelijk aanwezig, dus moest ik mijn rust pakken.

Tenminste… dat was verstandig.

Alleen begon ik mezelf weer te overschatten.

Die middagrust?
Nergens voor nodig.

Ik was toch niet moe?

Dus ging ik door.

Werken in de tuin van de kinderen.
Meer tillen.
Meer boven mijn macht werken.

Van alle kanten kreeg ik waarschuwingen.

“Doe rustig.”
“Pas op.”
“Laat mij dat maar doen.”

Allemaal tegen dovemansoren.

Ik hoorde het wel, maar ik deed er niks mee.

---

Opa kan dat ook

De kleinkinderen waren aan het spelen in de tuin.

In de boom hangen en gekke sprongen maken.

Dat moest opa toch ook kunnen!

En opa ging dat gewoon even proberen, zonder na te denken hing opa ineens in de boom!

Daarna nog wat gekke sprongen maken, nou we hadden best wel lol.

Later hoorde ik: ging jij nou echt in die boom hangen??

Euhhhh ja, dat gebeurde gewoon.

Die nacht kreeg ik voor het eerst na twee jaar weer een aanval van ménière.

En inmiddels zijn dat er alweer twee geweest.

Kwam dat door die boom?

Nee, dat kwam niet alleen door die boom en ook niet alleen van die kunstjes in de tuin.

Het kwam doordat ik langzaam, heel langzaam, mijn grenzen steeds verder had opgerekt.

Want mijn motto was geworden: zoek je grenzen op.

Alleen had ik één belangrijk detail vergeten: je moet ook weten wanneer je moet stoppen.

En de rustmomenten in goede en in slechte tijden, waren opzij gezet.

Ik ging rusten wanneer ik dacht dat het nodig was.

---

Pas op de plaats

De laatste twee aanvallen waren korter dan de aanvallen in het begin, maar wel compleet met alles erop en eraan.

En hoewel de terugval minder heftig was dan in het begin, stond ik wel weer meteen met beide voetjes op de grond

De schrik zat er goed in.

Ook Hypie en Tinie deden weer volop mee.

En op dat moment realiseer je je, dit duurt weer een tijd voordat alles weer een beetje stabiel is.

Voor zover stabiel überhaupt bestaat.

De rust en regelmaat zijn nu weer terug in mijn leven en dat blijft nu ook zo.

Dat heb ik in ieder geval geleerd!

In de volgende blog vertel ik, wat ik na zes jaar wijzer ben geworden over de ziekte van ménière.

---

Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates: