Blog 10

Kleine stapjes terug het leven in

In de zomer gingen we weer wat vaker barbecueën met de kinderen, vrienden of familie.

Niet te groot.
Niet te druk.
Gewoon gezellig.

En als het teveel werd, gingen we weer naar huis.

Op die manier pakten we langzaam ook het sociale leven weer een beetje op, niet alleen belangrijk voor mij, maar zeker ook voor mijn vrouw.

Wandelen ging ook steeds beter.

Niet urenlang natuurlijk, maar bijvoorbeeld met mijn kleinzoon mee tijdens zijn folderwijkje vond ik heerlijk.

Daarom weet ik nu alles over verschillende soorten brievenbussen, soms was het zoeken, waar laat iemand zo’n ding, niet altijd in of zelfs maar in de buurt van de voordeur.

Lekker buiten.
Lekker praten.
Een beetje ouwehoeren.

Soms zijn dat precies de dingen die je nodig hebt.

---

Helpen waar het kan

Toen gingen onze zoon en schoondochter verhuizen.

En natuurlijk wilde ik helpen.

Alleen moest ik nu veel beter nadenken over wat nog wél kon en wat niet meer verstandig was.

Geen zwaar tilwerk.
Geen lawaaierige ruimtes.
Niet klimmen.
Geen rare capriolen.

Dus als het te druk of te lawaaiig werd, bleef ik thuis.

Maar kleine dingen kon ik prima doen.

Een baantje knippen voor de behanger.
Wat hand- en spandiensten.
Koffie zetten.
Drinken inschenken.

En heel belangrijk:
Met pannen soep en gehaktballen heen en weer lopen.

Ook een cruciale taak natuurlijk.

Vaak ging ik ’s middags even naar huis om rust te nemen. Daarna keek ik hoe het voelde en besloot ik of ik nog terug ging.

Zo begon ik langzaam weer wat mee te draaien.

Binnen de grenzen van wat mijn hoofd en lijf toelieten.

---

De strijd in je hoofd

Voor buitenstaanders leek het soms alsof ik alles weer aardig onder controle had.

Maar van binnen bleef het vaak onrustig.

Ik was sneller geprikkeld.
Opstandig soms ook.

Vooral als iemand zei:
“Dat kun jij beter niet doen.”

Dan kwam direct die frustratie omhoog.

Waarom zou ik dat niet meer kunnen?

Bij ons thuis moesten bijvoorbeeld de dakplatanen geknipt worden.

Trap erbij.
Wie ging erop?

Mijn vrouw natuurlijk.

Ik mocht de trap vasthouden.

En geloof me: dat zinde me helemaal niks.

Waarom kon ik niet gewoon zelf even die trap op?

Maar eerlijk is eerlijk: ze had gelijk, ook al zag ik dat op het moment even niet!

Dat soort dingen waren gewoon niet verstandig meer.

En juist dát vond ik misschien nog wel het moeilijkst van alles.

Niet de duizelingen.
Niet de tinnitus.
Niet eens de slechthorendheid.

Maar accepteren dat sommige dingen nooit meer vanzelfsprekend zouden zijn.

Er was ook even geen inspiratie meer om nog iets te onderzoeken, er moest eerst weer wat energie verzameld worden.

---

Een nieuw begin

In juli 2025 was het zover.

Wij gingen verhuizen, naar ons appartement.

Dat verhuizen deden we natuurlijk met z’n allen en dat was zo gedaan.

En eerlijk gezegd gaf dat vanaf dag één al een goed gevoel.

Alles gelijkvloers, geen groot huis waar altijd iets moet gebeuren.

Dat gaf rust.

We hoefden niet meer te klussen, we konden zo met onze spullen verhuizen en weer een plekje geven.

Voordat we het wisten woonden we ergens anders.

---

Een bouwput met toekomst

Om ons heen was het nog één grote bouwput.

Maar dat wisten wij van te voren.

De wijk was nog lang niet af, er werd gebouwd, gegraven, heipalen geslagen en vloeren gestort.

Soms betekende dat flink wat lawaai.

Op zulke momenten had ik gewoon de gehoorbescherming op.

Niet ideaal, maar alles voor de goede zaak.

De meeste buren hadden we al eerder leren kennen tijdens bijeenkomsten die de aannemers organiseerde op het bouwterrein.

Daardoor voelde het ook als samen opnieuw beginnen, met alle ongemakken die daarbij horen.

Er is natuurlijk veel rotzooi op een bouwplaats, de wind zorgt er wel voor dat het overal ligt, misschien zou ik dat eens op kunnen ruimen.

Daarom werd ik ZAP’er, ja ja ….. een ZwerfAfvalPakker.

Je kunt je daarvoor aanmelden bij de gemeente, je krijgt een ring om de vuilniszak open te houden, handschoenen, vuilniszakken en een veiligheidshesje.

Nou tjop, tjop op mijn eigen tempo, twee vliegen in één klap, wandelen en rotzooi opruimen.

In de volgende blog toch maar weer een uitstapje naar een audioloog.

---

Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates: