Blog 9
Bergman Clinics
De volgende halte werd de KNO-afdeling van Bergman Clinics.
En jawel hoor… eerst weer een gehoortest.
Daar ontdekten ze dat er bij mijn eerdere MRI-scan eigenlijk niet goed gekeken was naar een brughoektumor.
Dat is meestal een goedaardig gezwel op de gehoor- en evenwichtszenuw.
De klachten lijken sterk op ménière: gehoorverlies, oorsuizen en duizeligheid.
En je mag het eigenlijk niet zeggen… maar ik dacht bijna:
“Laat dát het dan maar zijn.”
Niet omdat het leuk is natuurlijk, maar omdat het tenminste iets tastbaars is, iets dat behandeld kan worden.
Maar nee.
Ook dat was het niet.
Dus bleef uiteindelijk dezelfde conclusie over: leer ermee omgaan.
Volg wat cursussen: Pas je leven aan, zoek je grenzen.
En ergens was ik er toen wel een beetje klaar mee.
Al die wachtkamers.
Al die onderzoeken.
Al die goedbedoelde adviezen.
Iedereen probeerde te helpen, maar ondertussen schoot ik er niet zoveel mee op.
Toen bedacht ik mij nog niet, dat er misschien helemaal geen oplossing zou komen, steeds weer een beetje hoop, stel je voor dat…
En omdat het op dat moment redelijk stabiel was, besloot ik even een pas op de plaats te maken.
Een nieuwe uitdaging
En toen stond het ineens in de krant.
Een nieuwe wijk in Dronten.
Misschien was dit wel hét moment om kleiner te gaan wonen.
Ons huis was prachtig geweest, maar eigenlijk werd het te groot.
Te veel onderhoud, te veel ruimtes en eerlijk gezegd ook te veel prikkels.
Dus gingen we informatie inwinnen.
En voor we het wisten werd het een drukte van belang.
Wat de corona ons had nagelaten was, dat de mogelijkheid bestond om op afstand te shoppen.
Mijn vrouw en dochter gingen spullen uitzoeken voor ons nieuwe appartement, terwijl ik met onze zoon thuis kon meekijken en meebeslissen, dat was wel heel verrassend en leuk!
Ontspullen
Het tekenen van alle papieren was snel geregeld, dat kon ook vaak thuis, als dat nodig mocht zijn.
Alleen het wachten op de woning duurde nog behoorlijk lang.
Maar ondertussen gebeurde er wel iets belangrijks:
er kwam weer beweging in ons leven.
Kleiner wonen betekende ontspullen. Opruimen. Uitzoeken. Wegdoen.
De geit verzetten.
En gek genoeg gaf dat ook energie.
Er ontstond weer een doel.
Iets om mee bezig te zijn dat niet draaide om ziekenhuizen, gehoortesten of duizelingen.
Minder aanvallen
Het was maart 2024
De zwaardere ménière-aanvallen stopten, in plaats daarvan waren het af en toe slechte dagen met wat duizelingen.
Voorzichtigheid bleef nodig, want je vertrouwt het nooit helemaal, maar het voelde wel als een enorme opluchting.
Hypie en Tinie hadden het pand helaas niet verlaten.
Ondertussen probeerde ik langzaam weer wat dingen op te pakken.
Fietsen deed ik met helm natuurlijk, anders mocht het niet van thuis.
Maar daardoor kon ik mooi af en toe even bij de bouw van onze nieuwe woning kijken.
Toen ik merkte dat steeds meer dingen lukten, ontstond er ook een gevaar.
Dat rustmomenten essentieel zijn verloor ik soms uit het oog en mijn grens bepalen was lastig.
Waar ligt die grens eigenlijk?
Want wanneer doe je te veel?
Als het even goed gaat, wil je meteen weer van alles ondernemen.
Ik werd thuis regelmatig afgeremd.
“Rustig aan.”
“Niet overdrijven.”
“Vanmiddag even liggen.”
En eerlijk gezegd hadden ze meestal gelijk.
Dus lag ik ’s middags toch weer even op die inmiddels beruchte bank.
Soms ging het daarna weer beter.
Maar soms ook niet omdat ik dacht, waarom lig ik hier?
Ik kan beter maar wat gaan doen.
Het was de onrust en nog geen acceptatie van de verandering in mijn leven.
De volgende blog gaat over verhuizen en blijven strijden.
Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates:
