Blog 7

Even stilstaan bij…

Inmiddels is dit blog 7 die ik schrijf over de ziekte van ménière en de daarbij voorkomende aandoeningen in mijn geval.

Het wordt geschreven met enige zelfspot, omdat ik hoop dat er hier en daar nog een glimlach te voorschijn komt.

Want het is af en toe niet om vrolijk van te worden, daarbij komt dat ik inmiddels na 6 blogs gemerkt heb, dat er mensen zijn met deze ziekte, die het vele malen erger ervaren dan dat ik dat doe.

Denk dus niet dat als je dit leest en je iemand kent met de ziekte van ménière, je dit kunt vergelijken, iedereen heeft zijn eigen verhaal.

---

Homeopathie

Ondertussen gingen de bezoekjes aan specialisten verder, gewoon om later niet te hoeven denken, had ik hier of misschien daar nog naar toe kunnen gaan.

Ik kreeg een adres van een homeopaat en maakte een afspraak.

Het gesprek duurde ontzettend lang. Niet alleen ménière kwam aan bod, maar ook het overlijden van mijn moeder en de nasleep van mijn burn-out.

Eigenlijk werd mijn hele levensverhaal binnenstebuiten gekeerd.

Volgens haar kon ze daar wel een “brouwseltje” voor maken.

Ik moest meteen denken aan vroeger, toen ik met de kinderen Donald Duck las.

In gedachten zag ik Madam Mik Mak al in een ketel roeren met spinnenwebben, paddenoog, slangenvel en een beetje kikkerdril.

Onzin natuurlijk.

Maar eerlijk is eerlijk: er verscheen wel degelijk een flesje op tafel waarin allerlei middeltjes werden gemengd, dat moest ik gaan gebruiken.

Alleen dát, verder niets.

Een paar druppels in een glas water. Later kon de dosering eventueel aangepast worden.

Nou… ik heb het geweten.

Er gebeurde van alles, maar prettig was anders.

Ik voelde me zweverig, alsof ik vleugels kreeg.

Misschien kreeg ik ondertussen ook wel meer haar op mijn hoofd, je weet het niet.

Maar serieus: ik werd er heel erg beroerd van.

Na een paar keer ben ik direct gestopt. Het was duidelijk niet mijn ding.

En toch geloof ik best dat sommige mensen er baat bij kunnen hebben.

Alleen voor mij werkte het averechts of ik had te weinig geduld.

---

Ondertussen ging alles door

Terwijl wij van afspraak naar afspraak gingen, veranderden de aanvallen langzaam.

Soms waren het nog echte ménière-aanvallen, maar minder heftig en korter, andere keren bleef het bij flinke duizelingen.

Eén ding wist ik inmiddels zeker: rust was ontzettend belangrijk.

Daarnaast ontdekte ik welke andere dingen een aanval konden uitlokken:

• teveel zout
• roken
• alcohol en cafeïne
• stress en vermoeidheid
• plotselinge hoofdbewegingen

Vooral dat laatste was lastig.

Je beweegt normaal zonder erbij na te denken, ineens moest ik bewust leren langzamer en gecontroleerd te bewegen.

Luchtdrukverschillen (barometerdruk) zijn een bekende trigger voor de ziekte van ménière.

Schommelingen, zoals een naderende lage drukgebied kunnen de vochtbalans in je oor verstoren, daarbij kunnen tinnutus en de draaiduizeligheid toenemen.

Daar heb ik ook mee te maken, soms in meer of mindere mate.

Ondertussen was er steeds weer een volgende stap, want er waren nog steeds mogelijkheden om te onderzoeken.

---

Doofheid

De doofheid was ondertussen een moment van opletten geworden.

Je hoort simpelweg niet alles meer.

Gesprekken gaan langs je heen, woorden vallen weg en soms reageer je niet eens als iemand iets vraagt.

Dan moest ik weer zeggen:

“Wat zei je?”

Het gevaar daarvan is dat je jezelf langzaam terugtrekt.

Dat je op een gegeven moment maar niks meer vraagt, omdat je bang bent lastig te zijn.

Maar juist dan stomp je af.

Dus thuis moesten we met elkaar leren omgaan met die nieuwe situatie.

“Niet verstaan” betekende gewoon: nog een keer vragen en dus ook nog een keer uitleggen.

Inmiddels zijn we daar aardig handig in geworden.

Bij belangrijke dingen vragen ze eerst even mijn aandacht en dan gaat het meestal prima.

En eerlijk gezegd leverde de spraakverwarring soms ook hilarische momenten op, dan deed ik iets totaal anders dan wat er eigenlijk gevraagd werd.

Wat ook heel belangrijk is… Doofheid in het verkeer.

Ik was gewend om alles te horen in het verkeer, maar dat veranderde en daar moest ik mij bewust van gaan worden.

Electrische auto’s, fatbikes die ineens langs vliegen, met goed gehoor al een ding, nu moest ik helemaal goed uitkijken.

Zelf rijden in de auto vergt meer concentratie, dat mag overigens pas als iemand met de ziekte van ménière, drie maanden lang geen aanval heeft gehad.

---

Het audiologisch centrum

Een audiologisch centrum stond ook nog op het lijstje.

Dus een verwijzing geregeld en op naar Almere.

Dat was best een onderneming. Autorijden vond ik inmiddels behoorlijk spannend geworden.

Het monotone geluid van de weg, auto’s die voorbij suizen… het maakte me onrustig.

Voor de zekerheid gingen emmer en aanverwante artikelen gewoon mee.

Eenmaal daar volgde uiteraard weer een gehoortest.

Inmiddels kende ik die apparaten beter dan mijn eigen woonkamer.

De mevrouw die de test deed zei vrijwel direct:

“U ziet er erg vermoeid uit.”

En daar had ze gelijk in.

Dat voortdurende gedoe in mijn hoofd vrat energie, alleen al geconcentreerd blijven kostte enorm veel moeite.

Daarna kregen mijn vrouw en ik een uitgebreide uitleg over ménière en alle gevolgen daarvan.

Alleen… wij wisten eigenlijk al wat er ging komen.

Namelijk dat er weinig aan te doen was.

Het tweede bezoek aan het audiologisch centrum lees je de volgende keer.

---

Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates: