Blog 5

Leren leven binnen nieuwe grenzen

“Het leven is wat je overkomt, terwijl je andere plannen maakt.”

Het was november 2021, we zaten nog midden in de coronaperiode.

Ondertussen ging ik met pensioen, dat ging sowieso anders dan verwacht, afscheid van collega’s zou later plaats vinden, maar dat ging voor mij ook niet door, dat was gewoon te druk, te veel.

Maar veel collega’s kwamen thuis een bakkie doen.

Ik was natuurlijk al ziek thuis, maar eenmaal met pensioen ging ik eens uitproberen wat wel en wat niet kon, dat was vallen en opstaan.

Nu moest ik weloverwogen een activiteit uitkiezen en rustig aan doen.

Dat was een hele uitdaging omdat ik gewend was door te rennen.

---

Afleiding

Je gedachten verzetten, afleiding hebben, de geit verzetten dus, die geit blijft belangrijk.

Want stil gaan zitten kniezen en wachten op betere tijden, dat werkte niet.

Dus dacht ik vrijwilligerswerk te gaan doen, maar vrijwillig is ook een verplichting, dat werkte in het begin niet zo goed, want er waren momenten dat ik niet kon komen en steeds voor vervanging moest zorgen, heel onhandig.

Ik verzorgde de vogels in het dierenpark en dan kun je niet zeggen ik ben er even twee dagen niet, dus even geduld met eten.
Dat was wel spijtig omdat ik toch eigenlijk al mijn hele leven met vogels bezig was geweest, mijn grootste passie bij de vogels waren toch wel de postduiven.

Lid worden van de bibliotheek was wel een goed idee, ik lees veel boeken, een spelletje op de ipad kan soms ook even leuk zijn.

---

Slapen

Het slapen ging over het algemeen wel goed, mocht dat eens niet lukken, bracht en brengt een slaappilletje uitkomst.

Als ik ging liggen, dan kreeg ik allemaal scheuten door mijn hoofd, na een paar van die scheuten was daar de knal.

De eerste keer schrok ik mij rot, wat was dat, is er nu iets stuk in mijn hoofd?

Nu is het zo, dat als die knal geweest is, het iets rustiger wordt in mijn hoofd en ik dan meestal in slaap val, de knal is tegenwoordig een stuk minder heftig dan in het begin.

Als een aanval van ménière voorbij is, is het ook een korte periode stil in mijn hoofd, het kan dus wel!

---

Tegenpolen

Het waren goede tijden en slechte tijden.

We hebben ook best wel hele leuke dingen gedaan op de momenten dat het kon, omdat we positief bleven.

Wat de ene keer niet lukte, lukte een andere keer wel.

En natuurlijk speelde coronatijd daar ook een rol in vanwege alle regeltjes die toen van toepassing waren.

Coronatijd was voor ons een tijd van rust, maar voor de kleinkinderen was het lastig, dus gingen wij wat extra “feestdagen” inlassen.

Kerst in mei, lekker alles donker maken en net doen of het winter was.

De kerst kwam in december gewoon nog een keer.

De kleinkinderen wilden graag Halloween, dus stro en veel nep-spinnen in de kamer en er was weer een feestje geboren.

Het waren wel rustige feestjes, want iedereen hield er rekening mee in ons gezin.

We waren gewoon even gezellig bij elkaar, als ik dat wilde kon ik gaan rusten en ik kon er ook bij weg lopen, even naar boven of naar buiten.

---

Beetje rommelen in huis

Zo nu en dan was ik wat aan het rommelen in huis, niet te zwaar en niet te moeilijk, soms lukte dat wel.

Er was ook de gedachte of we wel in ons huis zouden moeten blijven wonen.

Een groot huis met een aardige grote tuin, best moeilijk om alles te onderhouden… Het bleef nog even bij de gedachte.

---

Het leven is wat je overkomt

Daar begon deze blog mee: plannen maken, dat had ik wel gedaan voordat ik met pensioen ging, maar die plannen gingen niet door.

Het leven ging verder en ik moest proberen nieuwe plannen te maken.

---

Terug kijken

Als ik nu terugkijk denk ik dat ik niet altijd even goed heb uit kunnen leggen wat er allemaal gebeurde, omdat ik er totaal geen grip op had.

Voor mijn familie was het ook niet altijd duidelijk, omdat het een grillige aandoening is.

Het was een kwestie van tijd dat ik beter kon vertellen wat ik voelde.

Met de kennis van nu, kan ik zeggen dat de prednison ook na drie dagen nog gegeven had kunnen worden, dat kan tot ongeveer twee weken na de plotselinge doofheid zin hebben.

Maar de kans om de schade enigszins te beperken wordt steeds kleiner en in sommige gevallen helemaal niet. Het was het proberen waard geweest, maar het is helaas niet gebeurt.

Vooruit kijken was de volgende stap, dus toch maar een plan maken, het werd een strijdplan!

---

Wil je Hallo Ménière blijven volgen? Schrijf je in, bevestig de mail, en ontvang updates: